Wanneer we de klank o uitspreken, neemt onze mond een ronde vorm aan. Is de bijbehorende letter daarom zo rond? Toch niet. Die vorm heeft te maken met een ander lichaamsdeel: het oog.
Ons alfabet gaat, via allerlei omzwervingen, terug op het Fenicisch. Dat is een taal uit het Midden-Oosten, verwant aan het Arabisch, die zoân drieduizend jaar geleden werd gesproken. Elke letter in het Fenicische alfabet had een vorm die was afgeleid van een voorwerp, lichaamsdeel of dier. Omdat het Fenicische woord voor âoogâ begon met een kokhalsachtige medeklinker, werd die klank weergegeven met een afbeelding van een oog. Vervolgens werd die versimpeld tot een cirkeltje. Lees verder
Ik heb een wild plan opgevat: ik ga Vietnamees leren. Het idee kwam op kort na de Polyglot Conference in Thessaloniki, maar die conferentie is op zichzelf niet de reden. Hoe het wel zit, lees je op mijn Engelstalige blog, 
Evenemang voor âevenementâ. EnkĂ€t voor âenquĂȘteâ. Mejl voor âmailâ. Je moet ze even hardop uitspreken, maar dan zie je ze in Zweden ook overal: buitenlandse woorden met een spelling die de (Zweedse) uitspraak weerspiegelt, niet hun herkomst. Ik weet dat sommige Nederlanders en Vlamingen ervan gruwen en meteen visioenen krijgen van kompioeter en odeklonje, maar ik hou er wel van. Dus nu ik een paar dagen in Gotenburg rondloop, geniet ik van foajĂ©, nivĂ„, intervju en blogg.
Betekent dat nou dat het Zweeds vrij is van spellingconservatisme? Dat ze nefaste etymologische overwegingen op dit gebied hebben uitgebannen? Toch niet. Ik kwam hier de onderhoudende taalkundige Mikael Parkvall tegen (de schrijver van het erg leuke boek 
De Franse uitdrukking sans doute, letterlijk âzonder twijfelâ, betekent niet âzonder twijfelâ, maar âwaarschijnlijkâ. Ze moet aanvankelijk die sterkere betekenis wel gehad hebben, lijkt me, en in het Spaans (sin duda) is dat nog steeds zo. Maar om in het hedendaagse Frans âzonder twijfelâ te zeggen, moet er het woordje âenigeâ bij: sans aucun doute.
Gaston Dorren, taaljournalist 