Ik luister graag naar Lexicon Valley, een Amerikaanse podcast over taalkunde. In een aflevering uit juni, The tragedy of English spelling, interviewde John McWhorter (bovenste foto) Anatoly Liberman (onder). Laat die personele bezetting even tot je doordringen: we hebben hier te maken met twee hooggeachte vakmensen, twee vooraanstaande populariseerders van de taalwetenschap bovendien, die allebei mooie boeken hebben geschreven. Als bewonderaar van beiden luisterde ik ademloos.

En werd getrakteerd op een heerlijke passage.

Ik herhaal: hier zijn twee taalkundigen van formaat aan het woord. Hun gesprek komt op taalverandering. En plotseling erkennen ze – McWhorter halfslachtig, Liberman ronduit – dat ze last hebben van een onprettig gevoel. Het is een gevoel dat ik zelf deel en waar ik elders* over geschreven heb, maar altijd met een zeker schuldgevoel.

De passage ging zo:
Liberman: ‘Ik ben vrij conservatief als het om taalverandering gaat. Het is erg interessant en erg inspirerend om taalgeschiedenis te bestuderen. Maar het is nogal stuitend om er midden in te zitten. Ken je dat gevoel niet? Dat gevoel hebben we allemaal.’
McWhorter: ‘Ik geef niet graag toe dat ik dat voel, maar ik weet wat je bedoelt.’

Wat een opluchting. Het overkomt dus de besten.

****

* In diverse hoofdstukken van Vakantie in eigen taal.